Move-obrazek-Pawla
Żółta Linia (grafika: Paweł Kłudkiewicz)

Strona projektu Żółta Linia
Katalog_wystawy Żółta Linia

Katalog wystawy na stronie Stowarzyszenia ODBLOKUJ

Kurator Projektu: Marlena Happach, Monika Komorowska
Autorzy instalacji: Marlena Happach, Marek Happach, Paweł Kłudkiewicz, Monika Komorowska, AleksandraWiktorko, Monika Komorowska, Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz 
Projekt Wystawy: Dorota Kudła

W ostatnich latach obserwujemy zjawisko poszerzania granic architektury. W jej zakres coraz częściej wchodzą interdyscyplinarne działania z obszaru komunikacji i sztuki w przestrzeni publicznej. Architektoniczne myślenie opiera się dziś w większym stopniu o pewne scenariusze, aniżeli o sztywne założenia planistyczne, przyjmujące tylko jeden możliwy kierunek rozwoju. Nowe strategie to także nowy model działania architekta – nie jako eksperta planującego zza biurka nowy lepszy świat, a otwartego na komunikację z mieszkańcami aktywistę, który swą profesjonalną wiedzę wykorzystuje do odpowiedzi na realne problemy, identyfikowane wspólnie z użytkownikami. Bardzo ważnym elementem alternatywnego myślenia o architekturze jako o narzędziu poprawiającym jakość życia w mieście i katalizującym zwiększenie kapitału społecznego mieszkańców jest przyjęcie tezy, że architektura może mieć charakter interwencyjny i tymczasowy. Takie rozumienie projektowania pozwala także na sprawdzanie rozmaitych potencjalnych scenariuszy rozwoju, na refleksję o jak najlepszych sposobach wykorzystania danej przestrzeni z uwzględnieniem rozbieżnych interesów rozmaitych grup użytkowników. Kryzys ekonomiczny połączony z kryzysem myślenia planistycznego ostatnich lat przyczynił się do wzrostu zainteresowania alternatywnymi sposobami praktykowania architektury, których zaletą jest m.in. aktywizowanie mieszkańców przy zaangażowaniu niewielkich środków. Strategie projektowania bottom-up mają jednak długą tradycję sięgającą lat 60 -tych.
[nggallery id=18]
Czy architektura może pełnić jakąś rolę w tworzeniu miasta odpowiadającego na dynamicznie zmieniające się potrzeby mieszkańców? Na pewno tak, o ile w myśleniu o mieście kategoria jakości życia nie będzie podporządkowywana kategorii ładu przestrzennego, zaś repertuar narzędzi planistycznych poszerzy się o interdyscyplinarną współpracę, zaangażowanie społeczne, tzw. miękkie działania projektowe wraz ze scenariuszowym myśleniem o przyszłości miasta. Architektura ma szansę stać się wówczas katalizatorem budowania społeczeństwa obywatelskiego i atrakcyjnej przestrzeni miejskiej, stymulującej życie lokalnej społeczności. Ważne jednak, by tego typu działania nie były strategią zastępczą, symulowaniem aktywności, a nie właściwym działaniem.

Marlena Happach i Monika Komorowska

 

(film: Michał Kudła)

070-odNOWA
Marek Happach, Paweł Kłudkiewicz